PL |  EN


Wielkość czcionki Drukuj
Wtorek, 5 lutego 2019, imieniny : Agaty, Filipa, Justyniana
Wieczory Małopolskie 2019: OPERETKA
 

WIECZÓR 124.

5 lutego (wtorek), godz. 18.00

Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ

Witold Gombrowicz

OPERETKA

TEATR IM. STANISŁAWA IGNACEGO WITKIEWICZA w Zakopanem

Opracowanie tekstu i reżyseria: Andrzej St. DZIUK, scenografia: Jacek STANISZEWSKI, asystent reżysera: Andrzej BIENIAS, asystent scenografa: Jolanta SOLSKA, choreografia: Anita PODKOWA, muzyka: Jerzy CHRUŚCIŃSKI

Fior - Marek WRONA, Książę Himalaj - Jacek ZIĘBA-JASIŃSKI, Księżna Himalaj - Dorota FICOŃ, Hrabia Szarm - Piotr ŁAKOMIK, Baron Firulet - Dominik PIEJKO, Albertynka - Emilia NAGÓRKA, Proboszcz - Krzysztof NAJBOR, Prezes - Joanna BANASIK, Generał - Krzysztof ŁAKOMIK, Markiza - Adrianna JERZMANOWSKA, Profesor - Krzysztof WNUK, Hrabia Hufnagiel - Andrzej BIENIAS

Lokaje: Katarzyna PIETRZYK, Wojciech CAŁKA, Mateusz KRZYSZTOF, Maciej POLAK

Złodziejaszki: Kamil JOŃSKI, Mikołaj WIROWSKI / Krzysztof BIENIAS

Muzycy: Jerzy CHRUŚCIŃSKI – fortepian, Marcin CHRYCZYK - gitara basowa, Bartosz DWORAK – skrzypce, Maciej GRUCHACZ - gitara elektryczna, Bartłomiej KRACZYŃSKI – perkusja, Dawid MAKOSZ - instrumenty klawiszowe

W spektaklu wykorzystano utwór "Harmony of the Spheres" Joepa Franssensa


OPERETKA

„Przeciwstawienie strój - nagość, to zasadniczy wątek Operetki, sen o nagości człowieka uwięzionego w strojach najdziwaczniejszych i najokropniejszych"- tak pisał o swoim dramacie Witold Gombrowicz. Jego Operetka to opowiedziana w dość osobliwej formie rewii mody, którą prowadzi mistrz Fior, historia XX wieku z jej kluczowymi dla minionego stulecia wydarzeniami: upadkiem "ancien régime'u - religii i władzy z bożej łaski", narodzinami totalitaryzmów i ich tragicznymi następstwami. Świat, który oparł porządek na ideologii usprawiedliwiającej przemoc, padł przygnieciony barbarzyńskimi rządami byłych lokajów/niewolników. Ten wielki zamęt historii przeraził Gombrowicza, który w apoteozie nagości chciał widzieć powrót do wartości elementarnych, autentyczności pozbawionej maski, spontaniczności istnienia.

Tę elementarną wartość Andrzej Dziuk ukonkretni w swojej scenicznej wersji sztuki i w ostatniej odsłonie spektaklu wskaże dobitnie i wyraźnie, co jest ową niekwestionowaną wartością.

W Operetce mamy więc do czynienia z dramatem, który w tandetnym opakowaniu operetki mówi o sprawach najważniejszych: władzy, przemocy, upodleniu człowieka, ideologii pogardy, miłości czy jej braku, i który szuka nadziei.

Jolanta Drużyńska – Radio Kraków (fragment recenzji)

Spektakl przeznaczony dla widzów powyżej 15. roku życia.

Wstecz